Netflix nie musi pokonać PlayStation. Wystarczy, że przejmie kanapę

Czy wiedzieliście, że na Netflixie można grać w gry?

Ja przez długi czas traktowałem Netflix Games jako jedną z tych funkcji, które gdzieś tam istnieją, ale nie zmieniają realnie sposobu korzystania z platformy. Coś pomiędzy dodatkiem do subskrypcji a eksperymentem, który większość użytkowników omija, bo przychodzi na Netflixa oglądać seriale, filmy i dokumenty, a nie szukać kolejnej aplikacji do grania.

Dopiero premiera FIFA World Cup: Launch Edition pokazała mi, że tu może chodzić o coś więcej.

Mechanika jest banalnie prosta. Włączasz grę na telewizorze, skanujesz kod QR telefonem, a smartfon staje się kontrolerem. Bez konsoli. Bez pada. Bez instalowania gry na PlayStation, Xboxie czy komputerze. Wystarczy aktywna subskrypcja Netflixa, telewizor i telefon.

Netflix opisuje to wprost: telefon jest kontrolerem, a telewizor stadionem. Użytkownik uruchamia grę na TV, skanuje kod QR i może zacząć grać bez klasycznego sprzętu gamingowego.

I właśnie w tej prostocie kryje się najciekawsza część całej historii.

Netflix jako konsola, której nikt nie musiał kupować

Tradycyjny gaming przez lata był oparty na bardzo jasnym modelu. Chcesz grać? Kupujesz urządzenie. Konsolę, komputer, handhelda albo przynajmniej kontroler. Potem kupujesz grę, pobierasz ją, aktualizujesz, logujesz się, uczysz interfejsu i dopiero wtedy zaczynasz zabawę.

Dla graczy to normalne. Dla wielu osób — bariera.

Netflix próbuje wejść w zupełnie inny segment. Nie chce przekonać najbardziej zaangażowanych graczy, że mają porzucić swoje konsole. To byłaby walka bardzo trudna, droga i prawdopodobnie przegrana. Netflix może jednak zrobić coś innego: przekonać ludzi, którzy nie myślą o sobie jako o graczach, że czasem warto kliknąć „Graj”.

To ogromna różnica.

Bo jeśli gry są dostępne w tym samym miejscu, w którym wieczorem wybieramy serial, film albo stand-up, to przestają być osobną kategorią wymagającą decyzji zakupowej. Stają się kolejnym formatem rozrywki. Tak jak odcinek serialu, dokument sportowy albo program reality show.

Telefon jako kontroler zmienia więcej, niż się wydaje

Pomysł użycia telefonu jako kontrolera nie jest nowy. Widzieliśmy go już wcześniej w grach imprezowych, quizach czy produkcjach typu Jackbox. Ale Netflix ma tu jedną ważną przewagę: nie musi tłumaczyć użytkownikowi, czym jest jego platforma.

Netflix już jest w salonie.

Jest na telewizorze, w aplikacji, w pilocie, w nawyku. Dla wielu rodzin i grup znajomych to domyślny ekran wieczornej rozrywki. Jeśli do tego ekranu można dodać prostą grę, bez kupowania dodatkowego urządzenia, to próg wejścia spada niemal do zera.

Instrukcja Netflixa potwierdza, że każdy gracz może połączyć telefon lub tablet jako kontroler. To pokazuje, że doświadczenie nie jest projektowane pod klasycznych graczy z padem w ręku, lecz pod użytkownika, który i tak ma telefon obok siebie.

Czyli pod prawie wszystkich.

To nie jest konkurencja dla Call of Duty

Najłatwiej wyśmiać ten ruch, porównując go z dużymi grami AAA.

Czy na Netflixie pogramy komfortowo w Call of Duty? Raczej nie. Czy da się w ten sposób zastąpić Wiedźmina, Baldur’s Gate, Gran Turismo albo Cyberpunka? Nie sądzę. Czy telefon jako kontroler wystarczy do wymagających, precyzyjnych i długich sesji gamingowych? W większości przypadków nie.

Ale to nie jest właściwe porównanie.

Netflix nie musi wygrać z PlayStation w grach dla graczy. Może wygrać w grach dla ludzi, którzy po prostu siedzą razem na kanapie i szukają czegoś lekkiego na 20 minut.

To może być piłkarska minigra przy okazji mundialu. Quiz rodzinny. Karaoke. Gra taneczna. Kalambury. Prosta zręcznościówka. Imprezowa gra dla czterech osób. Coś pomiędzy planszówką, teleturniejem i aplikacją mobilną.

W tym segmencie najważniejsze nie są realistyczna grafika, ray tracing i głęboki system rozwoju postaci. Najważniejsze są trzy rzeczy: łatwość wejścia, wspólne doświadczenie i natychmiastowa zabawa.

Netflix ma szansę właśnie na tym polu.

Prawdziwą stawką są gry imprezowe, rodzinne i casualowe

W gamingu często myślimy przez pryzmat największych tytułów, budżetów i premier. Tymczasem ogromna część rozrywki dzieje się w mniej spektakularnych momentach. Na domówce. W święta. W weekend z dziećmi. W wieczór, kiedy nikt nie ma siły tłumaczyć zasad planszówki, ale wszyscy chętnie klikną coś prostego na ekranie.

To jest naturalne miejsce dla Netflixa.

Nie jako alternatywa dla konsoli, ale jako alternatywa dla nudy między odcinkami. Jako domowy format „zagrajmy w coś”. Jako cyfrowa wersja gier imprezowych, które nie wymagają pudełka, instrukcji ani instalacji.

FIFA World Cup: Launch Edition jest ciekawym ruchem nie dlatego, że jako gra musi być wybitna. Łączy globalne wydarzenie sportowe z prostym modelem dostępu i jest dostępna dla subskrybentów bez dodatkowej opłaty.

To przykład szerszego trendu: platformy nie chcą już tylko dystrybuować treści. Chcą organizować całe doświadczenia wokół wydarzeń, emocji i społecznych rytuałów.

Mundial nie jest wtedy tylko transmisją meczu albo dokumentem sportowym. Może być też grą, quizem, interaktywnym doświadczeniem i pretekstem do wspólnego spędzenia czasu.

Największa przewaga Netflixa: dystrybucja

Największym problemem nowych platform gamingowych zwykle nie jest sama technologia. Jest nim dystrybucja.

Jak przekonać ludzi, żeby kupili urządzenie? Jak skłonić ich do pobrania aplikacji? Jak zbudować bibliotekę gier? Jak wygrać miejsce na ekranie głównym telewizora? Jak stać się częścią domowego rytuału?

Netflix wiele z tych problemów ma już częściowo rozwiązanych.

Aplikacja jest zainstalowana na milionach telewizorów. Użytkownicy są zalogowani. Płacą subskrypcję. Wiedzą, jak poruszać się po interfejsie. Mają wyrobiony nawyk uruchamiania platformy. To nie znaczy, że automatycznie zaczną grać. Ale oznacza, że Netflix startuje z pozycji, o której wiele firm gamingowych mogłoby tylko marzyć.

Właśnie dlatego pytanie „czy Netflix zagrozi konsolom?” jest trochę źle postawione.

Lepsze pytanie brzmi: czy Netflix może stworzyć kategorię gier dla ludzi, którzy nigdy nie kupiliby konsoli?

Moim zdaniem — tak.

Kontrargument: jakość nadal może zatrzymać ten model

Oczywiście jest też druga strona tej historii.

Sama dostępność nie wystarczy. Jeśli gry będą słabe, toporne, opóźnione albo nudne, użytkownicy klikną raz, uśmiechną się z ciekawości i wrócą do seriali. Model dystrybucji daje Netflixowi przewagę, ale nie zastępuje jakości produktu.

FourFourTwo oceniło grę krytycznie, zwracając uwagę na ograniczone tryby, niezgrabne sterowanie i problemy techniczne.

To ważny sygnał.

Netflix może mieć świetny kanał dotarcia, ale jeśli doświadczenie będzie przypominało ciekawostkę technologiczną, a nie realnie przyjemną rozrywkę, użytkownicy nie zbudują nowego nawyku. A w produktach konsumenckich to właśnie nawyk decyduje o wszystkim.

Nie wystarczy, że gra da się uruchomić. Musi być wystarczająco dobra, żeby ktoś powiedział: „odpalmy to jeszcze raz”.

Wniosek: Netflix nie musi wygrać rynku gier, żeby zmienić salon

Nie sądzę, żeby Netflix w najbliższym czasie stał się konkurentem dla PlayStation, Xboxa czy pecetowego gamingu. To inne światy, inne potrzeby i inne oczekiwania.

Ale nie o to tutaj chodzi.

Netflix może nie wygrać rynku gier. Może za to wygrać część domowej rozrywki, która do tej pory była pomiędzy: pomiędzy serialem a planszówką, pomiędzy telefonem a telewizorem, pomiędzy oglądaniem a wspólnym graniem.

To jest dużo ciekawsze niż kolejna próba „zabicia konsol”.

Być może przyszłość gamingu nie będzie polegała tylko na jeszcze mocniejszych urządzeniach i coraz większych światach. Być może równolegle urośnie drugi segment: prosty, społeczny, dostępny od razu, bez sprzętu i bez deklaracji, że „jestem graczem”.

Wtedy Netflix nie będzie musiał przekonać nas do kupienia konsoli.

Wystarczy, że przekona nas, żebyśmy po filmie kliknęli jeszcze jeden przycisk: „Graj”.